Nog een weekje

Zo zeg.. Het duurde even, maar ik kan eindelijk weer een verhaaltje schrijven. Het is niet zo dat ik zo druk heb gehad de laatste tijd, maar mijn laptop was ermee opgehouden vlak voor Tamara vertrok. En was het niet dat ik net een uur erover heb gedaan een verhaal te typen, schijt de computer er hier mee uit! Poging 2 bij deze :).

De afgelopen weken zijn toch vrij vlot gegaan. Zo heb ik nog flink wat dagen stage gelopen op de IC en heb ik al mijn schoolopdrachten ruim op tijd ingeleverd. Daarnaast heb ik heel (heeeeeel) veel voetbal gekeken. Ook ik heb natuurlijk alle Oranje wedstrijden gekeken en ook ik heb daarbij genoten van een (liter) biertje. Of het nou half 9 in de ochtend is of niet, Oranje kijk je met een biertje :). Ik moet zeggen dat ik erin geloof hoor. Zolang we die taaie Brazilianen kunnen verslaan in de kwart-finale, moet de finale sowieso lukken. Laten we het hopen!

Naast dat ik vrijwel alle WK-wedstrijden heb gekeken, heb ik dus ook wat dagen op IC stage gelopen. Hier was het de afgelopen weken Surinaams rustig, terwijl de zusters het nog altijd druk vonden. Het enige benoemswaardige van de afgelopen weken en waar ik erg van onder de indruk was, was dat er een meisje van 9 op onze afdeling lag met brandwonen. Ze was voor 30% van haar lichaam derdegraags verbrandt. Het was een hele ervaring om dit te zien en om mee te werken. Daarnaast wist ik ook niet dat brandwonden zo kunnen stinken! Wat een olielapm en jurkje wel niet kunnen aanrichten..

Mijn stage is nu afgerond en ik heb er wel zin in om huiswaards te gaan. Suriname was een hele ervaring, maar ik kom denk ik nooit terug naar dit land. Het is gewoon simpelweg mijn land niet, het is te warm, te weinig te doen en alleen maar slechte muziek! Ook heeft het de charme van een Afrika niet en is het niet indrukwekkend en groots zoals sommige grote steden kunnen hebben. Vele stagiaires zullen het hiermee oneens zijn, maar ik denk dat ook Tamara ditzelfde ervaren heeft. Ik moet wel zeggen dat ik de maand dat Tamara hier was, zo over zou doen. Maar je kan ons daarintegen nog op de noordpool zetten en zelfs dan vermaken we onszelf nog :). Ik moet ook zeggen dat ik dat meisje erg mis.. Tuurlijk mis ik ook mijn vrieden en pap/mams/zussen. Gewoon mensen die je goed kent en waarmee je lekker kan ouwehoeren en een biertje mee kan drinken. Ik vind het achteraf ook jammer dan bijna alle stagiaires hier vrouwlijk zijn. Het enige wat zij doen is salsa-dansen en Surinaamse mannen. Tja, dat past nou eenmaal niet in mijn straatje van leuke activiteiten.

Dus nog een weekje en een hele lange douanecontrole en dan weer lekker thuis :). Ik heb er weer zin in!

Ik denk trouwens dat dit toch wel het laatste verhaaltje was. Nog bedankt voor alle reacties, was erg leuk om te lezen :). Tot snel weer allemaal!

Suriname zou Suriname niet zijn als ...

Afgelopen week had ik mijn eerste volle week op de IC stage. Ik heb om eerlijk te zijn, nog nooit zo'n leuke stage gehad die zo goed bij mij past. Ik krijg een hoop te zien, mag erg veel (soms te veel) doen en leer iedere dag weer meer. Ook de verpleegkundige op de stage zijn heel vriendelijk en zeer bereid mij mee te nemen en van alles te laten zien, daarnaast zijn ze ook Surinaams gezellig :). Ik vond het ook erg jammer toen ik vanmorgen toch weer mezelf af moest melden nadat ik 6x naar de wc was geweest. Want vanaf een wc hokje zie en je leer je nou eenmaal niet zoveel op een IC..

Maar om het afgelopen weekend en de reden van de titel niet over te slaan: Suriname zou Suriname niet zijn als dingen gaan zoals gepland. Tamara en ik zouden namelijk afgelopen weekend van vrijdag t/m zondag gaan survivallen in de jungle van Suriname. Dit was iets waar ik enorm naar uitkeek, maar helaas kregen we donderdag laat in de middag een mailtje, dat de trip geannuleerd was. Wel waren er 2 andere tripjes die we konden, maar dit was natuurlijk niet wat we eigenlijk wilden doen en waar we onze planning op afgestemd hadden. Na wat wikken en wegen besloten we om naar boven Suriname te gaan. Dit is een gebied waar een grote rivier loopt, een groot stuwmeer is en wat bergen/heuvels en dorpjes zijn. Ondanks de teleurstelling van de geannuleerde trip, was het toch erg mooi en konden we goed genieten.

Na een rit van 4 uur waarbij je jezelf voelt als een stuk wasgoed in de wasmachine, kwamen op een zeer mooie plek aan. We verbleven namelijk (met 8 rasechte Tukkers) Isadou, dit is een eiland van ongeveer 100 bij 100 meten op de Suriname rivier. Een prachtig eilandje wat omgetoverd is tot een vakantie eiland, met slaaphutjes, mooie sanitaire voorzieningen en een mooie keuken- en picknickhut. Op dit eiland verblijven er naast wat blije toeristen ook hele leuke insecten en beestjes. Al snel bleek dat de geannuleerde survivaltrip voor Tamara niet zo'n grote ramp was, aangezien ieder beestje als vies en eng werd beschouwd. Het blijkt dat Tamara niet zo'n fan van beestjes, dit is natuurlijk zeer zwak uitgedrukt.. :) Zo mocht ik ook iedere avond het hele hutje en bedje controleren op niet welkome gasten. Overnachten in de jungle met niets meer dan een hangmat en een zeiltje was een levende hel voor haar geweest en dit had ik haar niet graag aangedaan. Gelukkig was Tamara niet de enige, van de 8 Tukkers waren er 7 van het vrouwelijke geslacht, inclusief gillende stembanden en natuurlijk doodsangst voor kleine beestjes. Ik moet er wel bij zeggen dat ondanks dat Tamara alles heel vies, lelijk en eng vond er van haar kant niet gegild werd. Dit is weer zoiets, waarom ik zo blij met haar ben. Dit was natuurlijk prachtig om te zien voor een gids die niet anders gewend is en alle beesten door en door kent. (lees voor de volledige details van Tamara's angst voor beestjes en andere wandelende dingen springwoei.reismee.nl)

Ondanks dat we niet de jungle in zijn getrokken, hebben we wel bos gezien. We zijn namelijk op zaterdag naar het dorpje Jaw-Jaw gevaren om hier een rondleiding te krijgen door het dorp. Tradities werden uitgelegd, woning en keukens zijn laten zien en de geschiedenis kwam ook aan bod. Maar vooral wisten de gidsen veel te vertellen over alle planten en bomen. Het is werkelijk onvoorstelbaar hoeveel hier groeit en wat je er allemaal mee kan doen. Het is naast een zeer uitgebreide supermarkt ook een geweldige apotheek. Voor ieder kwaaltje is er wel iets, van oorsprong komen natuurlijk veel medicijnen uit de natuur, alleen is kennis natuurlijk wel een vereiste. Naast leuke medicinale middeltjes kunnen de mensen in het dorpje Jaw-Jaw ook 3 soorten olie maken, chocolade maken, hebben ze vruchten door het dorp liggen waar wij van beginnen te kwijlen en hebben altijd wel een goede groente ter beschikking en zelfs een borrelnootje achteraf. Daarnaast moet er niet vergeten worden dat er voldoende vis is en wanneer men slim jaagt er af en toe ook een goed stuk vlees op tafel ligt. Dit allemaal was natuurlijk prachtig om te zien en erg leuk om te horen en wat van te leren. Maar er moet wel gezegd worden dat na 2,5 uur door de jungle banjeren met een luchtvochtigheid van bijna 100% en een temperatuur van 30+ graden, de concentratie erg afnam. Het zoveelste nootje met een prachtige naam en een geweldig nuttige olie was dan ook niet meer zo boeiend. Het is wel een apart gezicht om zelf 3 liter te zweten en zo'n gids met een lange jas (ja, een echte jas) vrolijk zonder probleem door te zien lopen in de hitte. Stiekem wil ik hem ook wel een keer in onze winter met -10 graden zien, kijken of hij dan nog zo lacht :).

's Avond hebben we nog genoten van heerlijk eten en heerlijk lui aangedaan. Ook heeft de gids nog meer mooie bewoners van het eilandje laten zien. Een behaarde vogelspin zo groot als een handpalm plus vingers en dikke padden met een slijmige omhulsel waar je huid van gaat zweren. Dit vond Tamara natuurlijk helemaal geweldig om te zien en hierna sliep ze nog beter als de nacht ervoor.

Na een nog langere wasmachine rit naar huis kwamen we weer bij ons eigen huisje aan. Snel nog wat boodschapjes doen en naar bedje toe. Weer een leuk weekend, veel gezien en ook veel geleerd. Belangrijkste les was: een Surinamer die omkomt van de honger, is echt geen slimme Surinamer. Er groeit echt zoveel dat je er bang van wordt en als er 100 prachtige mango's op de grond liggen (wat we echt zijn tegen gekomen), zou er toch iets mis mee moeten zijn? Nee hoor, men komt hier niet om van honger en wanneer er weer een zwerver met honger naar me toe komt zal ik hem de mango-, ananas- en palmboom wel wijzen.

"Hé! Geil blond wijf hier in de auto, geef me voorrang verdomme!"

Vorige week (17 mei) begon ik met mijn grote IC avontuur. Het begon zoals gewoonlijk; vroeg opstaan, plens water door het brakke gezicht om toch echt wakker te worden, met moeite wat eten naar binnen werken en naar het ziekenhuis. Bij het ziekenhuis aangekomen ging ik naar de IC waar ik een gesprekje moest voeren met de hoofdbroeder om toegelaten te worden op de IC. Dit ging gelukkig ook goed en ik werd verwelkomd voor de komende weken op de IC. Terug op de werkvloer kreeg ik een rondleiding van een van de zuster, ook dit ging wel ok, maar voelde mezelf al niet zo lekker worden. Ik heb met netjes geëxcuseerd en ben naar de WC gelopen en merkte daar dat ik toch echt niet lekker was.. Ging eerst bijna van m'n stokje en toen over mijn nek! Naja, ik dacht, het zal er wel uit zijn, niet aanstellen en doorgaan. Ik wilde natuurlijk een goede indruk maken en was echt benieuwd wat nou een dag IC hier in Suriname inhoudt! Helaas, helaas, 10 minuten later moest ik weer sorry zeggen en naar de WC rennen.. Toen ik terug kwam van de WC was al besloten dat ik maar naar huis moest en ik stemde hier graag mee in, ik was echt niet lekker.. Jammer, maar het moest een keer gebeuren natuurlijk.

Toen ik half 9 thuiskwam heb ik Tamara maar weer wakker gemaakt en gevraagd of ze wilde opschuiven. Ik heb haar nog nooit zo verbaasd en verward zien wakker worden of zien kijken :). Verder heb ik die dag aardig wat tripjes naar de WC gemaakt (diaree) en lekker rustig aan gedaan, net als de 2 dagen erna.

Maar! Donderdag erop ben ik weer wel naar het ziekenhuis gegaan en heb ik het de hele dag uitgehouden! Het was echt een leuke ervaring. Suriname is natuurlijk niet het land van alle high-tech spullen, maar je kunt je verbazen over wat ze allemaal hebben op een IC in Suriname. Ik gok dat zo'n 80- 90% van apparaten die in Nederland op de IC's staan, ook hier staat, allen wel wat ouder alleen en soms minder geavanceerd. Ook wordt hier meer ‘hergebruikt' dan in Nederland en gaat alles op en wordt niet zomaar alles weggegooid. Helpt wel een beetje om bewust te worden wat we allemaal weggooien in Nederlandse ziekenhuizen (al heeft dat vaak ook zo z'n redenen natuurlijk).

Maar al met al was ik dus voor het weekend weer fit en daar had ik geluk mee. Veel andere mensen zijn ook ziek zijn geworden en er 2 weken last van hebben gehad. Het heerst blijkbaar op dit moment. Maar fit en fris gingen Tamara en ik met veel plannen het weekend in. Doordat Tamara de week ervoor ziek was moesten de planning wat opschuiven natuurlijk. Zo hebben donderdag en vrijdag in prachtig roze/metallic gekleurde boodschappenwagen door de straten van Paramaribo en omgeving gecrossed. Voelde me daar echt een stoere man bij natuurlijk en snapte niet waarom andere kerels met nou uit moesten lachen met hun lelijke SUV's.. Maar met de auto rijden is natuurlijk wel leuk en heel handig. We hebben bijvoorbeeld wat oude plantages bij Alkmaar en Nieuwe-Amsterdam bekeken en op vrijdag zijn we naar het Brokopondomeer gereden en hebben hier een grote stuwdam gezien. Dit was mooi om te zien, alleen jammer dat het weer tegen zat. Op de terugweg heeft Tamara terug gereden en voor haar was het de eerste keer dat ze met een automaat reed en dat ze links moest rijden. Ze vond het allemaal heel raar, maar na 2 minuten rijden zoefde ze al zonder problemen in de stortregen langs de vrachtwagens en wist ook nog eens alle gaten in de weg te ontwijken. Na een uurtje rijden hoorde ik ineens: "Hé! Geil blond wijf hier in de auto, geef me voorrang verdomme!" Al helemaal geïntegreerd dus.. :)

Op zaterdag was het weekend nog niet klaar natuurlijk en hadden we nog een trip gepland. We wilden allebei nog erg graag naar Galibi toe. Een dorpje in het noordoosten was zelf niet zo heel spannend is (als je uitgekeken begint te raken op de zon, zee, strand en heel veel palmbomen, zoals ik en Tamara), maar wat wel heel bijzonder is, is een eiland in de buurt van Galibi. Hier komen (vooral in mei) hele grote schildpadden eieren leggen op het strand. Dit was iets heel bijzonders om mee te maken, we hadden die avond ook erg veel geluk, want we hadden bijna volle maan, veel wind (geen muggen dus) en er waren heel veel schildpadden! Ook de grootste soort ter wereld was aanwezig. 2 meter breed en tussen de 175-250kg, een hele brede pappa als het ware, groot dus :). Na 20 minuten wachten mochten we ook dicht bij de schilpad komen. Deze beginnen met het graven van de kuil als ze een goede plek hebben en zodra de eieren komen, mag je dichterbij komen omdat dan de schilpadden in een tranche raken en de ‘Ohhhende' mensen niet meer zo lastig vinden. Dit was al iets bijzonders om te zien en om zo'n beest en die rare slimey eieren aan te kunnen raken. Maar we hadden nog meer geluk, aangezien blijkbaar een meter naast ons een horde inimini schildpadjes de zee in probeerde te rennen! Alle dames gingen van oohhh over in Aaaahh en het feest was compleet. Het was wel echt iets bijzonders. Ook bijzonder was het jaarlijkse indianen feest in het dorp, hier danst jong en oud door elkaar heen en iedereen scharrelt met iedereen en volgens mij was iedereen ook nog eens familie.. Vrij bizar dus! Daarnaast weten veel mensen dat indianen niet goed tegen alcohol kunnen, maar het blijkt dat ze daar zelf nog niet van op de hoogte zijn of er simpelweg geen erg in hebben. Wederom iets ‘bijzonders' om te zien :)!

Na het drukke waren we weer op tijd thuis en moe. Nadat we samen met Irma bij de Italiaan hadden gegeten zijn we ook lekker gaan tukken, want de wekker ging weer om 5.30.. IC-dag nummer 2 stond weer op het programma. Leuke dag, veel geleerd, veel gezien, leuke collega's en verhalen over Nederland gehoord door de ogen van echte Surinamers. Vooral de kou is dan iets wat er niet ingaat, want stel je eens voor dat je een jas aan moet doen voor je naar buiten gaat, dat kan toch niet! :) Ik heb met al met al erg vermaakt dus!

Komende week wordt het weer vroeg opstaan en veel zien en leren. Maar voor komende vrijdag staat er nog iets moois op het programna; survivalen in de jungle! Je neemt een boot, een zaag, een hengel en een hangmat en als het goed is, heb je dan die avond een plek om te slapen, voeg nog een beetje geluk toe en je hebt ook nog eens avond eten! :) Ik ben dus erg benieuwd en heb er super veel zin! Is iets wat ik al heel lang een keer wil doen en hoop echt dat mijn verwachtingen niet tegen gaan vallen, want die zijn hoog!

Hopelijk weer een bijzondere week!

Jammer, maar ach..

Zoals jullie weten is Tamara nu anderhalve week ook in Suriname. Dit is natuurlijk hartstikke leuk! Samen wilden we allemaal leuke en spannende trips gaan maken en hier hadden we ook het een en ander voor geregeld voor Tamara vertrokken was. Helaas komt niet altijd alles uit zoals het gepland is.. Zo zouden wij 11 mei vertrekken naar de Ralleighvallen vertrekken om 4 dagen in de bush bush rond te trekken en daarna terug te vliegen in een mini vliegtuigje. Maar.. Helaas won mijn vieze spaghetti het van Tamara's buikje en had ze een dag van lopen en liggen (lees; hevige diaree..) Hierdoor konden we helaas niet vertrekken en konden we ook onze €325 euro p.p. letterlijk door de wc zien gaan! Lees voor meer details: springwoei.reismee.com :). Hopelijk is de verzekering een beetje lief voor ons als we terug in Nederland zijn.

Maar hierdoor lieten wij ons niet kisten. We hebben de plannen omgegooid en zijn in de dagen van onze trip andere tripjes gaan maken. Zo hebben we in een hutje geslapen bij Cola kreek en "adventures" gedaan bij Bergendal. Daarnaast waren we natuurlijk vaak bij het zwembad te vinden. Samen zwemmen is toch echt leuker dan alleen en daarbij heeft Tamara me geleerd om 25 meter onder water te zwemmen! Voel me heel wat nu :).

Cola kreek zijn we dus een nachtje blijven slapen en was heel, heel erg chill! We kregen een houten hutje en verder mag je het zelf lekker uitzoeken. Resultaat, we hebben onze hangmatten 4 keer moeten verplaatsen voordat ze goed hingen, maar toen lagen we ook.. redelijk.. :). Verder konden lekker zwemmen in jodium gekleurd water en naar jungle geluidjes luisteren. Ook hadden we snel 2 nieuwe vriendinnetjes erbij, Nol en Rietje. Dit waren de plaatselijke vuilnisbakken hondjes die erg geïnteresseerd waren in onze koekjes en frikadellen. 's Avonds hebben onze nieuwe buddy's de nacht bij ons doorgebracht aangezien het hard regende en wij natuurlijk erg gezellig waren en hebben we met ons viertjes ontbeten de volgende morgen.

Hierna waren we natuurlijk op en top uitgerust om onze levens te wagen in Bergendal. Hier hebben we gekanood, gehiked en getokkeld. Vooral het tokkelen was erg tof! 10 minuten een berg op lopen en we konden 11 afdelingen tokkelen. Met als grootste knaller een tokkelbaal van 175 meten over de Surinamerivier. Helaas had Tamara niet zoveel hoogtevrees als dat ze dacht en heb ik geen hilarische foto's hiervan kunnen maken, maar wel andere actie en natuur foto's hoor :).

Morgen wordt het voor ons nog een rustig dagje en dan kan maandag de stage weer beginnen. Ikzelf ben heel erg benieuwd wat de I.C. hier nu daadwerkelijk inhoudt. Hier zal ik een uitgebreid verslag van uitbrengen natuurlijk. Verder nog proberen zoveel mogelijk verhalen van mijn paps en mams te ontvangen en een manier vinden om ook de reis van Elke een beetje te volgen. De tijdsverschillen werken hiermee niet echt mee helaas.. (Nederland 5 uur, Thailand 10 uur!)

Eindelijk!

Het is eindelijk, maar dan ook eindelijk zo ver... Tamara is aangekomen! Hier heb ik mij nu al 5 weekjes braaf op verheugd en nu is het zo ver :). Het was wel even bij het vliegveld wachten op Tamara, aangezien haar tas maar niet voorbijkwam, maar daar kon Tamara ook niets aan doen natuurlijk. Het was binnen 2 seconde weer als vanouds, allebei veel te vertellen en elkaar lekker plagen. Wel is het even wennen dat Tamara een ietwat andere tijdzone gewend is en natuurlijk kapot is van de reis, maar dat zal binnen een dag voorbij zijn. Natuurlijk was mijn kamer binnen 2 minuten weer een zwijnenstalletje toen Tamara eenmaal binnen was, maar dat vergeef ik dat lieve meisje wel :). Vooral ook omdat ze wel heel veel lieve en lekkere dingentjes heeft meegenomen voor me. Zoals 4 soorten drop, bier die ze toch niet lust en een klein cadeautje in de vorm van een mooie ketting. Al met al ben ik echt weer helemaal een gelukkig man!

Samen gaan wij de komende maand natuurlijk super veel leuke dingen doen en lekker genieten van alles om ons heen en van elkaar. Zo hebben we al een tripje geboekt naar de Raleighvallen en de Voltzberg. Het leuke is ook dat we dan met zo'n mini vliegtuigje terug naar Paramaribo gaan vliegen. Wordt lekker gillen voor Tamara :). Ook gaan we een auto huren voor een lang weekend en proberen links te blijven rijden en ook gaan we nog een dagje schildpadjes bekijken. Maar eerst ga ik Tamara even laten bijkomen van alles, dan chillen, alle leuke plekjes laten zien en benadrukken dat ze ECHT links moet blijven fietsen ;).

Naast alle leuke dingentjes moet ik natuurlijk nog steeds stage lopen. Dit gaat vanaf 17 mei wel wat interessanter worden, aangezien ik dan op de IC mag beginnen. Dit is niet zo spannend en complex als in Nederland, maar toch, het klinkt als heel wat! Het schijnt wel een zeer rustige afdeling te zijn, er zijn namelijk ook maar maximaal 3 patiënten die niet hele complexe zorg nodig hebben, maar de wel de nodige verpleegkundige om zich heen. Ach, weer een avontuur en een leermoment, dus waarom zou ik klagen?

Heeft iemand trouwens enorm de behoefte Tamara een SMS te sturen, moet dat toch echt via mij. +316 85034747.

Ik ga lekker weer met Tamara in de hangmat chillen en over onzin ouwehoeren, proost! :)

Doordeweeks in Paramaribo

Het is wederom een rustige week geweest in het ziekenhuis. Steeds vaker wordt het duidelijk dat als je zelf geen initiatief toont, je simpelweg een loopjongen wordt. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het af en toe wel fijn vind erop uitgestuurd te worden. Houdt me van de straat (of eigenlijk stoel) en voelt tenminste als nuttig werk, meestal houdt het ook in dat ik in een ruimte kom met airco (niet bepaald een straf). Maar dat is natuurlijk niet waarvoor ik hier ben. Verassend genoeg zijn hier de afgelopen week erg veel bedden leeg geweest, dit zou in Nederland niet mogelijk zijn, aangezien je al op een wachtlijst moet staan om te kunnen pissen bij wijze van spreken. Dus weinig werk in combinatie met veel stagiaires geeft hele lange dagen.. Owja, ze zijn ook nog eens tegels aan het wegboren op de afdeling.. Dat erbij, geeft echt hele lange dagen..

De rust (weliswaar met herrie) op de afdeling heeft me wel wat tijd gegeven om met sommige zusters te praten. Of eigenlijk vooral de zusters te zien praten tegen elkaar en ik geloof ook soms tegen mij (ik knikte maar braaf ja bij twijfel). Vooral wanneer ze discussiëren over de werksituatie (dat is dus niet anders dan in Nederland) wordt het leuk. Soms is het net een tv show, die dames kunnen dan echt gillen en krijsen :). Ook kunnen ze mij haarfijn uitleggen (met linkerhand op de heup en rechthand zwaaiend door de lucht) hoe goed het toch is dat ze in Suriname voor 10 mensen koken als ze met 4 mensen in huis wonen en vinden ze het maar vreemd en asociaal dat je in Nederland eerst moet bellen voordat je langskomt. Ikzelf vind het nog altijd handig, daar heb je ten slotte een telefoon voor en geeft je de heads-up die je soms nodig hebt om snel nog even een broek aan te trekken :). Tjah, het zijn cultuurverschillen en dat maakt de wereld zo leuk toch?

Ook heeft een Surinaamse stagiaire op de afdeling me wat verteld over wat zij verdienen als student (niks) en wat een studie kost per jaar (150 euro). Dit maakt het wel lastig om die studie te volgens, aangezien de meeste zusters hier al kinderen hebben. Hier beginnen ze daar nog steeds erg vroeg mee. Wel krijgen ze van de overheid 75 euro per maand, maar hierdoor gaat je kind niet minder poepen natuurlijk en heb je nog steeds die luiers nodig. Ik zou dus niet graag willen ruilen, vooral niet met het kind gedeelte, op een dag, ja, op mijn 20ste of zelfs eerder, nee..

Naast mijn stage heb ik hier natuurlijk nog meer te doen. Zo doe ik.. Ehm.. In mijn hangmat met bier naar voetbal kijken en ehm.. Is slapen een nog grotere hobby van mij geworden hier! Wat ik wel echt doe, is veel zwemmen (zie foto's). Wat is dat hier heerlijk zeg! Wel kwam ik er vandaag achter dat acht jarige kinderen hier sneller zwemmen dan ik.. Maar goed, trots samen met wat chloorwater ingeslikt en doorgegaan. Ook heb ik vandaag gekookt voor mijn huisgenootjes! Spaghetti met rode saus en zonder gehakt ( want dat heb ik nog steeds niet gevonden), maar met half bevroren hamburgers door de saus. Het is verassend genoeg nog best te eten! Het heeft wat weg van goedkope camping spaghetti, maar hé! De saus was nog altijd rood, dus het telt! Voor recept mail/bel/schrijf, ik laat dan meteen weten of je 's ochtends wel of niet met kramp in de buik naar de wc moet rennen. Morgen ochtend is de uitslag namelijk :).

Owja, bedankt voor alle reacties, vind ik echt leuk! :) Wist niet dat mensen dit ook daadwerkelijk gingen lezen! Hopelijk ga ik wat meer meemaken dan, misschien wordt het dan ook nog eens boeiend :).

Ziekenhuis in Suriname

Werken in een ziekenhuis in Suriname kan erg leuk zijn, als je van rust houdt. Vooral als Nederlandse student, want al kom je niet, al spring je daar van het balkon, echt omkijken naar je doen ze niet. Dat heeft zo z'n voordelen natuurlijk (lekker lange pauzes), maar ook nadelen.. Je loopt hier als een verdwaalde puppy over de afdeling en je wordt alleen maar uitgenodigd als er vervelende klusjes gedaan mogen worden. Zo heb ik de afgelopen dagen 4 patiënten mogen wassen en 3 eten mogen geven, leuk, maar niet als ze toevallig allemaal comateus zijn, geloof me, een kerel van 100 kilo die comateus is, trekt niet makkelijk zijn T-shirt uit..

Nu kom ik wel een beetje negatief over, maar zo erg is ook al weer niet. Ze tasten je hier af heb ik al door. Gister was een hele andere dag dan vandaag. Zo leer ik de structuur van de dag al een beetje kennen en heb ik al wat maniertjes ontwikkeld om vervelende klusjes te ontwijken :) Daar ben je immers in Suriname voor! Ook zie ik hier veel nieuwe dingen, zoals een slangenbeet (een wond waar een geel prutje in zit en liters pus uitkomt, geweldig gewoon!) en heb ik vandaag voor het eerst met een lijk gewerkt. Dat is hier erg makkelijk trouwens. Als de familie geweest is, is het een kwestie van alles vast tapen (handen / voeten), in een doek wikkelen en in een kist duwen. Dat laatste is overigens nog niet zo makkelijk, er zitten geen remmen op die kist, dus daar ging de patiënt bijna naar de grond.. Erg classie.. Verder maken de zusters ook al wat grapjes met me en word ik vaak gevraagd om de bloeddruk te meten, weer zoiets waar ze zelf niet goed in zijn en ze mij wel goed in vinden blijkbaar.

Verder is het wel anders werken hier, patiënten krijgen lang niet dezelfde zorg als in Nederland en werk je met 3e hands spullen uit Nederland. Ook weten de artsen vaak niet wat een patiënt heeft en worden veel soorten ziektebeelden op dezelfde afdeling gegooid. Op de afdeling waar ik nu stage loop, komen er veel ook gewoon om te sterven en of dat nou met 300 decubitus wonden is of zonder, dat maakt ze niet zoveel uit. Het zijn geen slechte mensen hoor, het is gewoon anders hier. Zo blijkt ook weer dat het meest botte en saaie persoon op de afdeling één andere Nederlandse stagiaire is, die blijkbaar een hekel aan mij en Irma heeft. Ik laat het nog wel weten als ik erachter ben waarom.

En zoals eerder gemeld, het uitzicht in het ziekenhuis is wel prachtig. Vooral vanaf de derde verdieping! Echt de moeite waard om een keer te bekijken (foto komt vast nog wel). En verder blijf ik bij mijn punt dat ook in Nederland de ziekenhuizen balkonnen moeten krijgen. Ook lopen hier wel eens wilde honden door het ziekenhuis (niet over de afdeling hoor), maar dat vind ik ook wel zo z'n charme hebben. Mag in Nederland van mij ook wel, een af en toe voorbij huppelend Mischaatje of Gijsje zou niemand kwaad doen lijkt me zo, toch?

Plakken

Als je 120 uur plakt, dan merk je niet meer dat je zo plakt, dus dan wordt het plakken ook minder erg en dan plak je maar. Zelfs als je uit de koude douche komt plak je al. Maar daar heb je weer 3 liter deodorant voor :).

In het ziekenhuis waar ik stage ga lopen vanaf morgen hebben ze airco! Dat vind ik wel een uitvinding hoor. Maar ik ben bang dat op de afdelingen waar ik werk, ze geen airco hebben, dus hier ga ik weinig van merken, aangezien ze deuren en ramen in het ziekenhuis niet kennen.. Het feit dat het ziekenhuis airco heeft, betekend voor mij dat ik niet van 07:00 t/m 13:00 stage loop, zoals blijkbaar op ander plekken wel gebeurt, maar van 07:00 t/m 15:00. Nu zou je denken dat ik 07:00 te vroeg vind, nee, heerlijk! Dan is het nog lekker donker, niet zo warm en in mijn huidige ritme word ik dan toch al wakker. Wel vind ik het jammer dat ik zo "laat" klaar ben. Misschien ben ik wat verwend, maar had nou eenmaal graag lange vrije middagen gehad zoals sommige Nederlanders hier mij voorspiegelde.

Ach, het acclimatiseren lukt al aardig, ik heb een leuk terras gevonden waar ik internet kan gebruiken (thuis werkt toch niet) en het leven is hier goed voor mensen die geld hebben. Hiermee quote ik ook mijn taxi chauffeur. Wisten jullie bijvoorbeeld dat mensen die meer geld en/of een betere verzekering hebben een betere kamer in het ziekenhuis krijgen? Mensen met 3e klassen slapen met z'n 6en op 1 kamer, 1 gedeelde badkamer en met geluk 1 t.v.. Mensen die 2e of 1e klasse kunnen betalen hebben airco op de kamer, slapen alleen, eigen badkamer en eigen t.v.. Wel heeft iedere kamer een balkon met mooi uitzicht, iets waar een Nederlands ziekenhuis nooit aan zou kunnen tippen. Wel moet erg gezegd worden dat natuurlijk alle personen dezelfde behandeling krijgen.

Ikzelf ga vanaf morgen op een interne afdeling beginnen op de mannen afdeling. Ik weet nog steeds niet wat ik me nou moet voorstellen van een ziekenhuis dag in Suriname, maar daar kom ik morgen snel genoeg achter. Tot dusver zagen alle studenten er vrolijk uit, dus hopelijk waren al die glimlachen echt. Verder heb ik een fiets gehuurd en moet ik nu leren links te fietsen en niet aangereden te worden tussen de chaos. Laten we hopen dat ik in de spannende stad Nijmegen al genoeg gevaarlijk fiets ervaring opgedaan heb om hier zonder kleerscheuren vandaan te komen.

Nu maar weer even lekker eten, biertje bestellen en Barcalona in Champions-league kijken. Messi heeft al een hattrick!

Volgende pagina »